Obywatele Ukrainy - Employer Poland

ZEZWOLENIA NA POBYT CZASOWY DLA MAŁŻONKA OBYWATELA RP. PROBLEM POZORNOŚCI.

Jednym z rodzajów zezwolenia na pobyt czasowy, które wydawane jest cudzoziemcom, jest zezwolenie na pobyt czasowy dla małżonka obywatela Rzeczypospolitej Polskiej. Warunki udzielenia tego rodzaju zezwolenia regulują przepisy ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 r. (dalej: „Ustawa”).

Zgodnie z art. 158 Ustawy:

„1. Zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, gdy:

1)  pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej albo

2)  jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca pozostającego w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej i posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej lub zezwolenie na pobyt stały udzielone w związku z pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelem polskim.”

 Jak wskazano w przepisie przywołanym powyżej, zezwolenia na pobyt czasowy udziela się cudzoziemcowi, który pozostaje w uznawanym przez prawo polskie związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym,  udzielenie zezwolenia dla członka rodziny obywatela polskiego na podstawie art. 158 ust. 1 Ustawy, wymaga  ustalenia więzi rodzinnej zdefiniowanej w tym przepisie oraz stwierdzenia braku przeszkód do udzielenia zezwolenia w zakresie uregulowanym w dalszych przepisach Ustawy.

Dodatkowo, cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej udziela się kolejnego zezwolenia w przypadku:

  • rozwodu lub separacji cudzoziemca, gdy przemawia za tym jego ważny interes, albo
  • owdowienia cudzoziemca, albo
  • śmierci rodzica małoletniego dziecka, gdy przemawia za tym ważny interes tego dziecka.

Należy jednak zaznaczyć, że zezwolenia na pobyt czasowy w przypadkach, o których mowa powyżej (rozwód, separacja, owdowienie cudzoziemca lub śmierć rodzica małoletniego dziecka), udziela się jednorazowo, na okres nie dłuższy niż 3 lata.

 PRZESŁANKI UDZIELENIA ZEZWOLENIA NA POBYT CZASOWY

W przypadku procedury wydania zezwolenia na pobyt czasowy dla małżonka obywatela RP, ustawodawca, w porównaniu do pozostałych typów zezwoleń na pobyt czasowy, nie wymaga spełnienia przez członka rodziny obywatela polskiego standardowych przesłanek takich jak posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu, ubezpieczenia zdrowotnego oraz dokumentu potwierdzającego posiadanie miejsca zamieszkania. Należy zaznaczyć, że wskazane przesłankami muszą być wykazane w przypadku wnioskowania o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny cudzoziemca.

Udzielenie zezwolenia dla członka rodziny obywatela polskiego wymaga jednak ustalenia więzi rodzinnej zdefiniowanej w przepisie oraz jak już podkreśliłam powyżej, stwierdzenia braku przeszkód do udzielenia zezwolenia w zakresie uregulowanym w art. 165 Ustawy.

Typowymi dokumentami, które należy dołączyć do wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy dla małżonka obywatela RP są:

  • aktualny odpis aktu małżeństwa
  • w przypadku rozwodu – prawomocny wyrok rozwodowy lub akt stanu cywilnego potwierdzający fakt rozwodu oraz dokumenty potwierdzające istnienie ważnego interesu cudzoziemca, a w przypadku owdowienia – akt zgonu małżonka.

W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, organ administracyjny prowadzący postępowanie musi ustalić, czy związek małżeński będący podstawą wydania zezwolenia na pobyt czasowy, został zawarty w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach.

W ślad za przepisami Ustawy, w postępowaniu o wydanie ww. zezwolenia,  w szczególności bada się, czy okoliczności sprawy wskazują na to, że:

  • jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie małżeństw ( o ile nie wynikało to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub danej grupie społecznej);
  • małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa;
  • małżonkowie nie zamieszkują wspólnie lub nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego;
  • małżonkowie nie spotkali się przed zawarciem małżeństwa;
  • małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga;
  • małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności ich dotyczących;
  • jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już pozorne małżeństwa.

Pozytywne wypełnienie chociażby jednej z wyżej wskazanych przesłanek, może świadczyć o pozorności zawartego związku małżeńskiego. Niemniej, za każdym razem, w celu ustalenia, czy związek małżeński będący podstawą wydania zezwolenia na pobyt czasowy został zawarty w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach, organ administracyjny powinien zbadać cały materiał dowodowy oraz szczegółowo ustalić stan faktyczny zaistniały w danej sprawie.

WARUNKI UDZIELENIA ZEZWOLENIA NA POBYT CZASOWY DLA MAŁŻONKA OBYWATELA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ – WYROK NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO.

Omawiając warunki udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy będącego małżonkiem obywatela RP, warto przytoczyć tezę oraz wskazówki zawarte w wyroku
Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2016 r. (II OSK 2628/15).

Stosownie do tezy wyroku: „przy ocenie okoliczności, czy związek małżeński z obywatelem polskim uzasadnia zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, należy mieć na uwadze, że udzielenie przedmiotowego zezwolenia ma służyć ochronie życia rodzinnego. Takie okoliczności jak całkowity i trwały rozpad więzi małżeńskiej, faktyczna separacja, brak wspólnego zamieszkania, wspólnych dzieci i jakichkolwiek innych więzi np. o charakterze finansowym, które wynikają ze związku, a które mogłyby uzasadniać obecność cudzoziemca w Polsce, stanowią podstawę do uznania, że pozostawanie w związku małżeńskim nie uzasadnia zamieszkiwania cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.”

W przytoczonym wyroku, NSA podkreślił również, że przepisy Ustawy nakładają obowiązek ustalenia celu zawarcia związku małżeńskiego – czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przepisów o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skutkiem ustalenia, że podstawą ubiegania się o zezwolenia pobyt czasowy jest pozorne zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim, obliguje organ do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie.

Należy w tym miejscu wskazać bardzo ważną kwestię, że sam fakt pozostawania w formalnym związku małżeńskim (nawet jeżeli nie został zawarty w celu obejścia prawa) z obywatelem polskim nie stanowi automatycznie podstawy do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP. Pozostawanie w związku małżeńskim jest tylko jednym z elementów podstawy udzielenia tego typu zezwolenia.

Przy ustaleniu powyższego pomocne mogą okazać się „dyrektywy wskazane w przepisach Ustawy, jak to, czy małżonkowie wypełniają prawne obowiązki wynikające z zawarcia małżeństwa, zamieszkują wspólnie, mówią językiem zrozumiałym dla obojga, są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą. Podkreślić trzeba, że ustalenia te odnosić należy do oceny aktualnego stanu związku małżeńskiego, nie zaś do “historycznego” momentu jego zawarcia.”

SKUTKI USTALENIA POZORNOŚCI ZAWARTEGO MAŁŻEŃSTWA

Organ administracyjny, który prowadzi postępowanie w danej sprawie, dokonuje ustalenia, czy związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów Ustawy. Ocena organu, że związek małżeński cudzoziemca został zawarty w celu obejścia przepisów Ustawy nie ma żadnego znaczenia dla jego ważności i wywołania przez ten związek innych skutków przewidzianych prawem. Stwierdzenie, że związek małżeński cudzoziemca został zawarty w celu obejścia przepisów Ustawy wywołuje wyłącznie skutki w zakresie określonym w przepisach ustawy o cudzoziemcach i odnosi się wyłącznie do prawa pobytowego cudzoziemca na terytorium RP.

ODMOWA UDZIELENIA ZEZWOLENIA NA POBYT CZASOWY

Pierwszą grupę przypadków określających sytuacje skutkujące odmową wydania zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela RP określa art. 100 ust. 1 pkt 1-5 Ustawy. Zgodnie z przywołanym przepisem, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy:

1) nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące lub

2) obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niepożądany, lub

3)  jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

4) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub zobowiązania wynikające z postanowień ratyfikowanych umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską, lub

5) w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy:

  1. a) złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub
  2. b) zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego.

Poza przypadkami, o których mowa powyżej, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy:

„1)  dla członka rodziny – obywatela Rzeczypospolitej Polskiej – w przypadku cudzoziemca pozostającego w związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)  w celu połączenia się z rodziną – w przypadku cudzoziemca pozostającego – w związku małżeńskim z cudzoziemcem,

– gdy związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego”.

PROBLEM ZWALCZANIA I PRZECIWDZIAŁANIA MAŁŻEŃSTWOM ZAWIERANYM DLA POZORU, TZW. “SHAM MARRIAGE”

Kontrola zawierania pozorowanych małżeństw obywateli polskich z obcokrajowcami odbywa się zarówno na etapie zawierania małżeństwa poprzez badanie zdolności prawnej do zawarcia małżeństwa, jak również na etapie postępowania administracyjnego w celu wydania zezwolenia na pobyt czasowy dla małżonka obywatela RP.

Zgodnie z przepisami prawa o aktach stanu cywilnego, w zakresie możliwości zawarcia małżeństwa, w stosunku do każdej ze stron, rozstrzyga prawo właściwe państwa jej pochodzenia.

Kolejny etap kontroli następuje w trakcie postępowania administracyjnego mającego na celu wydanie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP z uwagi na zawarty związek małżeński.

Cudzoziemcy, często próbują argumentować, że decyzje organów administracyjnych odmawiające cudzoziemcowi prawa pobytu w Polsce z uwagi na zawarty związek małżeński są naruszeniem ich podstawowych praw do życia rodzinnego. Z tego względu warto w tym miejscu wskazać, że Europejski Trybunał Praw Człowieka słusznie podkreśla, że art. 8 EKPCz nie przyznaje małżonkom prawa do wyboru miejsca pobytu, szczególnie w sytuacjach gdy zawarcie związku małżeńskiego jest nieudolną próbą ułatwienia obywatelom państw trzecich uzyskania zezwolenia na zamieszkanie w Polsce.

Stan Prawny na dzień 01.03.2019 r.

Podstawa prawna:

– Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2013 poz. 1650);

– Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. 2018 poz. 2224).

 

Autor: Marta Szczepanowska, Aplikant Radcowski

Nadzór Redakcyjny: Paweł Tokarski, Radca Prawny

CZYTAJ DALEJ

CZY CUDZOZIEMIEC MOŻE KORZYSTAĆ Z URLOPU I NA JAKICH ZASADACH?

W związku z rosnącą liczbą cudzoziemców podejmujących zatrudnienie w Polsce, coraz częściej pojawiają się pytania wokół kwestii udzielana urlopów. Niniejszy artykuł ma na celu wyjaśnienie krążących wokół tego zagadnienia niejasności oraz omówienie podstaw na jakich może być udzielony urlop.

Wstępnie przypomnijmy ogólne zasady udzielana urlopu oraz jego rodzaje, następnie przejdziemy do kwestii związanej z korzystaniem z tego prawa przez cudzoziemców.

 

KTO JEST UPRAWNIONY DO URLOPU WYPOCZYNKOWEGO?

Zgodnie z § 1 i 2 art. 152 obowiązującego Kodeksu Pracy, pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego, zwanego dalej ,,urlopem”. Pracownik nie może zrzec się prawa do urlopu.  Należy w tym miejscu zaznaczyć, że prawo do urlopu wypoczynkowego przysługuje pracownikowi oraz – na podstawie odrębnych przepisów – niektórym osobom wykonującym pracę na podstawie umów cywilnoprawnych. Warto w tym miejscu dodać, że sam fakt istnienia stosunku pracy nie wystarcza, aby pracownik nabył uprawnienie do urlopu wypoczynkowego, jako ze koniecznym warunkiem nabycia uprawnienia urlopowego jest świadczenie pracy przynajmniej przez część roku kalendarzowego, w którym pracownik występuje z roszczeniem urlopowym.

 

JAKIE SĄ ZASADY UDZIELANIA URLOPU WYPOCZYNKOWEGO?

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że jeżeli pracownik pozostaje w dwóch lub kilku stosunkach pracy z jednym pracodawcą lub z różnymi pracodawcami, od każdego z nich przysługuje mu tyle urlopów wypoczynkowych, w ilu stosunkach pracy pozostaje. Urlop wypoczynkowy przysługuje pracownikowi corocznie. Zgodnie z art. 153 § 1 Kodeksu Pracy, pracownik podejmujący pracę po raz pierwszy, w roku kalendarzowym, w którym podjął pracę, uzyskuje prawo do urlopu z upływem każdego miesiąca pracy, w wymiarze 1/12 wymiaru urlopu przysługującego mu po przepracowaniu roku. Natomiast prawo do kolejnego urlopu wypoczynkowego pracownik nabywa z dniem 1 stycznia kolejnego roku kalendarzowego. Urlop wypoczynkowy jest płatnym zwolnieniem pracownika przez pracodawcę z obowiązku świadczenia pracy.

Z reguły urlop wypoczynkowy musi być wykorzystany w naturze. Natomiast wyjątkowo w sytuacjach wymienionych w art. 171 KP, czyli w przypadku niewykorzystania urlopu w całości lub części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Na nabycie prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop nie ma wpływ tryb rozwiązania lub przyczyna wygaśnięcia stosunku pracy.

 

JAKI JEST WYMIAR URLOPU WYPOCZYNKOWEGO?

Art. 154 Kodeksu Pracy stanowi, że wymiar urlopu wynosi:

20 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat;

26 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat.

Do okresu zatrudnienia, od którego zależy prawo do urlopu i jego wymiar wlicza się okresy poprzedniego zatrudnienia oraz okresy nauki, z tym, że zgodnie z art. 155§ 2 KP Jeżeli pracownik pobierał naukę w czasie zatrudnienia, do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu, wlicza się bądź okres zatrudnienia, w którym była pobierana nauka, bądź okres nauki, zależnie od tego, co jest korzystniejsze dla pracownika.

 

URLOP NA ŻĄDANIE

Pracownik może żądać udzielenia urlopu w wymiarze nie więcej niż 4 dni w terminie przez niego wskazanym w każdym roku kalendarzowym. Zgodnie orzeczeniem Sądu Najwyższego,  urlop na żądanie jest urlopem wypoczynkowym, o którego terminie udzielenia i wykorzystania całkowicie decyduje zainteresowany pracownik. Najpóźniej pracownik ma zgłosić swoje żądanie w dniu rozpoczęcia urlopu, przy czym do chwili przewidywanego rozpoczęcia pracy przez pracownika według obowiązującego go rozkładu czasu pracy. Dopełnienie tego obowiązku upoważnia pracownika do rozpoczęcia urlopu i jego nieobecność w pracy z tego powodu nie może być uznana za nieusprawiedliwioną. Pracownik nie może rozpocząć urlopu dopóki pracodawca nie wyrazi na to zgody – takie stanowisko przyjął Sąd Najwyższy. Pracodawca jednak powinien uwzględnić żądanie, jeśli zwolnienie urlopowe w czasie wskazanym we wniosku nie koliduje z koniecznością zapewnienia normalnego toku pracy.

 

URLOP BEZPŁATNY

Zgodnie z par. 1 art. 174 Kodeksu Pracy, na pisemny wniosek pracownika pracodawca może udzielić mu urlopu bezpłatnego. Pracownik ubiegający się o udzielenie urlopu bezpłatnego ma obowiązek sformułowania wniosku na piśmie bez konieczności podania ważnych przyczyn, dla których urlop bezpłatny powinien być udzielony. Udzielenie pracownikowi urlopu bezpłatnego – niezgodnie z przepisem art. 174 § 1 KP – z inicjatywy pracodawcy i bez pisemnego wniosku pracownika o udzielenie takiego urlopu jest w świetle prawa bezskuteczne. Przepis nie określa czasowych granic urlopu bezpłatnego. Pracodawca natomiast nie jest związany wnioskiem pracownika, w którym określony został maksymalny wymiar urlopu bezpłatnego, i ma prawo udzielić mu urlopu w mniejszym wymiarze niż wnioskowany. W czasie urlopu bezpłatnego stosunek pracy jest zawieszony. Pracownik zostaje zwolniony z obowiązku świadczenia pracy oraz nie pozostaje w dyspozycji pracodawcy. Pracodawca nie ma obowiązku płacenia pracownikowi wynagrodzenia za pracę. Okres urlopu bezpłatnego nie podlega wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub socjalne.

 

JAK POWYŻSZE MA ZASTOSOWANIE DO CUDZOZIEMCÓW ZATRUDNIONYCH W RP?

Zgodnie z art. 84 Ustawy o Promocji Zatrudnienia i Instytucjach Rynku Pracy z dnia 20 kwietnia 2004r., podejmowanie pracy za granicą u pracodawców zagranicznych odbywa się w trybie i na zasadach obowiązujących w państwie zatrudnienia oraz określonych w umowach międzynarodowych. Powyższy przepis stosuje się również w przypadku gdy zatrudniającym jest pracodawca mający siedzibę w Polsce a pracownik jest obywatelem innego kraju.

Do zawartego stosunku pracy z cudzoziemcem stosują się pol­skie przepisy prawa pracy. Umowa o pracę lub inny dokument wynikający z zakresu prawa pracy mogą być także sporzą­dzone w języku obcym na wniosek osoby świad­czącej pracę władającej tym językiem, niebędącej obywatelem polskim, pouczonej uprzednio o pra­wie do sporządzenia umowy lub innego dokumen­tu w języku polskim. Zatem Pracodawca ma obowiązek zatrudnić cudzoziemca na warunkach wynikających z uzyskanego zezwolenia na pracę/ decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę/oświadczenia o powierzeniu pracy na warunkach zgodnie z obowiązującym w państwie zatrudnienia przepisami prawa pracy.

Cudzoziemiec zatrudniony w Polsce podlega pol­skim przepisom prawa pracy i podobnie jak polscy pracownicy ma prawo do godziwego wynagrodze­nia za wykonaną pracę  i prawo do urlopu. Warto w tym miejscu dodać, że absolwenci ponadpodstawowych szkół zagranicznych mogą ubiegać się o wliczenie do okresu zatrudnienia okresu nauki po zakończeniu postępowania mającego na celu uznanie za obowiązujący w Polsce dyplomu zagranicznego.

JAKA JEST SYTUACJA W PRZYPADKU CUDZOZIEMCÓW Z KRAJU UE?

Zatrudnienie cudzoziemców z krajów należą­cych do UE, państw członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej jest w zasadzie nieograni­czone (wyjątki dotyczą państw przystępujących, jeżeli inne państwo UE zastrzegło okresowo ograniczenia w dostępie do swojego rynku pracy). Ustawa o cudzo­ziemcach nie ma do nich zastosowania.

 

Źródła:

  1. Ustawą o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013r;
  2. Ustawą o Promocji Zatrudnienia i Instytucjach Rynku Pracy z dnia 20 kwietnia 2004r;
  3. Kodeks Pracy z dnia 13 kwietnia 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 917)
  4. Świątkowski, Komentarz, wyd. 6, C.H. Beck

 

Autor: Hanna Rakitskaya, Aplikant Radcowski
Nadzór redakcyjny: Paweł Tokarski, Radca Prawny

CZYTAJ DALEJ

USTAWA O CUDZOZIEMCACH – ZMIANY W 2019 ROKU

Ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw wdrożyła do polskiego porządku prawnego przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/66/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa (Dz. Urz. UE L 157 z 27.05.2014, str. 1), zwaną dalej „dyrektywą 2014/66/UE”.

Nowelizacja wprowadziła wiele zmian w przepisach ustawy o cudzoziemcach, które wpływają na usprawnienie postępowań administracyjnych, jak również doprecyzowanie i ujednolicenie przepisów, których dotychczasowe brzmienie, w praktyce budziło bardzo dużo wątpliwości.

Do najważniejszej zmiany, która zaczęła obowiązywać jeszcze w 2018 roku, należy zaliczyć zniesienie formalnego wymogu załączenia do wniosku tzw. informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w  oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy. Obecnie,  informację starosty można dołączyć do akt sprawy również w trakcie postępowania. Z praktycznego punktu widzenia, cudzoziemiec otrzyma zawiadomienie o wszczęciu postepowania administracyjnego, nawet jeżeli nie załączy do składanego wniosku informacji starosty.

Kolejną zmianą było wprowadzenie do wymogów udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej obowiązku posiadania potwierdzonej znajomości języka polskiego na poziomie co najmniej B1. Warto podkreślić, że wymóg ten nie dotyczy małoletniego, który do dnia złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE nie ukończy 16. roku życia.

Nowe przepisy znoszą również  konieczność podpisywania umowy o pracę na etapie procedury udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Jest to bardzo ważna zmiana, zgodnie z którą, dane pracodawcy oraz warunki dotyczące zatrudnienia są pozyskiwane z załącznika do wniosku o udzielenie zezwolenia.

 

PRACA W ZAWODZIE POŻĄDANYM DLA POLSKIEJ GOSPODARKI

Od dnia 01.01.2019 r. zaczną obowiązywać nowe przepisy dotyczące pobytu czasowego w celu wykonywania pracy przez cudzoziemców na terytorium RP.

Treść art. 114 ust. 1a brzmi następująco:

„Zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się także wówczas, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy w zawodzie pożądanym dla polskiej gospodarki, określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 5, cudzoziemiec posiada kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania pracy w tym zawodzie i spełnione są łącznie warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5.”

W art. 114 ust. 1a przewidziano szczególną podstawę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę dla cudzoziemców, którzy zamierzają wykonywać pracę w zawodzie pożądanym dla polskiej gospodarki i jednocześnie posiadających kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania pracy w tym zawodzie.

Warto podkreślić, że do udzielenia ww. zezwolenia nie będzie wymagane przeprowadzanie tzw. testu rynku pracy, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, tj. nie będzie wymagane spełnienie warunku dotyczącego braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych danego podmiotu powierzającego wykonywanie pracy na lokalnym rynku pracy.

Zgodnie bowiem z art. 114 ustawy:

„Art. 114

  1. Zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy oraz spełnione są łącznie następujące warunki:

1) Cudzoziemiec posiada:

  1. a) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
  1. b) źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2) Cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;

3) Podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy;

4) Wynagrodzenie, które jest wskazane przez podmiot powierzający wykonywanie pracy w załączniku do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 106 ust. 1a, nie jest niższe niż wynagrodzenie pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku;

5) Wysokość miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 4, nie jest niższa niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę.”

 

W tym miejscu należy nadmienić, że w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2018 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2019 r.,  minimalne wynagrodzenie za pracę w 2019 r. wynosić będzie 2.250,00 zł (w 2018 r. – 2.100,00 zł, co oznacza wzrost o 7,1 %), natomiast minimalna stawka godzinowa w 2019 r. ustalona została na poziomie 14,70 zł (dla porównania w 2018 r. wynosiła 13,70 zł).

 

Wykaz zawodów pożądanych dla polskiej gospodarki zostanie określony w rozporządzeniu do ustawy przez ministra właściwego do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, z uwzględnieniem potrzeb na polskim rynku pracy, w tym potrzeby zapewnienia efektywnego zatrudniania w zawodach, w których w skali całego kraju występują znaczące niedobory pracowników.

Wprowadzone zmiany mają stanowić ułatwienie uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, który planuje wykonywać pracę w zawodach pożądanych dla polskiej gospodarki.

Jak czytamy w uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, lista zawodów pożądanych dla polskiej gospodarki „będzie mogła odzwierciedlać niedobory na polskim rynku pracy jako całości, natomiast określane przez wojewodów wykazy zawodów i rodzajów prac zwolnionych z przeprowadzania tzw. testu lokalnego rynku pracy, w ramach ustalania kryteriów wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców na podstawie art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, będą mieć charakter dopełniający, uwzględniający potrzeby lokalnego rynku pracy i dostosowany do potrzeb danego regionu.”

Ponadto, dla cudzoziemców, którzy będą wykonywać pracę w zawodach pożądanych dla polskiej gospodarki wprowadzono dozwolone okresy pozostawania bez pracy, podobnie jak w przypadku cudzoziemców posiadających zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, tj. do 3 miesięcy oraz nie więcej niż 2 razy w okresie ważności zezwolenia.

Stosownie do treści znowelizowanego art. 123 ustawy:

„ art. 123

  1. Przepisów art. 101 pkt 1 i 2 nie stosuje się do zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udzielonego ze względu na cel, o którym mowa w art. 114 ust. 1a, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1)  okres pozostawania cudzoziemca bez pracy nie przekroczył 3 miesięcy w okresie ważności zezwolenia;

2)  okres pozostawania cudzoziemca bez pracy wystąpił nie więcej niż 2 razy w okresie ważności zezwolenia;

3)  cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku zawiadomienia, o którym mowa w art. 121, lub że zawiadomienie nie zostało doręczone wojewodzie z powodów niezależnych od cudzoziemca.”

Powyższa zmiana pozwoli  na dłuższy okres pozostawania bez pracy, dając tym samym większe możliwości ubiegania się o udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w związku ze zmianą pracodawcy.

 

LIMITY UDZIELANYCH ZEZWOLEŃ W DANYM ROKU KALENDARZOWYM

Nowelizacja ustawy przewiduje również możliwość fakultatywnego określenia limitów udzielanych poniżej wskazanych typów zezwoleń w danym roku kalendarzowym:

  • zezwoleń na pobyt czasowy i pracę,
  • zezwoleń na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji,
  • zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej dla cudzoziemca wykonującego pracę jako członek zarządu w spółce, w której posiada akcje lub udziały albo jako prokurent lub komplementariusz w spółce komandytowej lub komandytowo-akcyjnej,
  • zezwoleń na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa.

Zgodnie z art. 114a Ustawy:

1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, limit udzielanych w danym roku kalendarzowym, w okolicznościach, o których mowa w art. 114 i art. 126, zezwoleń na pobyt czasowy i pracę, który może obejmować poszczególne województwa, zawody, rodzaje umów, na podstawie których cudzoziemcowi może zostać powierzone wykonywanie pracy, lub rodzaje działalności podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi według klasyfikacji określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 997, 1000, 1629 i 1669).

  1. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych uwzględni potrzeby rynku pracy, względy bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego oraz zasadę komplementarności zatrudnienia cudzoziemców w stosunku do obywateli polskich.
  2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza osiągnięcie limitów, o których mowa w ust. 1, w danym roku kalendarzowym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia.”

Tożsame regulacje znajdziemy w zakresie regulacji wydawanych zezwoleń na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej dla cudzoziemca wykonującego pracę jako członek zarządu w spółce, w której posiada akcje lub udziały albo jako prokurent lub komplementariusz w spółce komandytowej lub komandytowo-akcyjnej oraz zezwoleń na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa.

Przytoczone przepisy dopuszczają możliwość fakultatywnego określenia w rozporządzeniu jednego lub wielu limitów, z potencjalnym uwzględnieniem podziału określanych limitów na województwa, zawody, rodzaje umów, na których podstawie będzie wykonywana praca oraz rodzaje wykonywanej działalności przez podmiot powierzający wykonywanie pracy. Jak podkreśla się na stronie Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zmiana umożliwi w przyszłości na efektywne przeciwdziałanie negatywnym zjawiskom występującym na polskim rynku pracy, uwzględniając potrzeby rynku pracy, względy bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego oraz zasadę komplementarności zatrudnienia cudzoziemców w stosunku do obywateli polskich.

Według znowelizowanego art. 117 pkt 3 ustawy, w związku z osiągnięciem limitu wydawanych zezwoleń w danym roku kalendarzowym, powstanie obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Mając na uwadze powyższe, organ rozstrzygający sprawę administracyjną w związku z udzieleniem zezwolenia na pobyt czasowy i pracę,  obowiązany będzie uwzględnić osiągnięcie dotyczącego cudzoziemca limitu według stanu na dzień wydania decyzji przez ten organ.

 

ZEZWOLENIE NA POBYT CZASOWY W CELU WYKONYWANIA PRACY W ZAWODZIE WYMAGAJĄCYM WYSOKICH KWALIFIKACJI – LIMITY UDZIELANYCH ZEZWOLEŃ

Podobnie jak w przypadku udzielanych zezwoleń na pobyt czasowy i pracę, art. 127a ust. 1 ustawy, wprowadzi fakultatywną podstawę do wydania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych rozporządzenia, w którym określona może zostać maksymalna liczba zezwoleń na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, które mogą zostać udzielone w danym roku kalendarzowym. Należy jednak podkreślić, że  wprowadzone ograniczenie będzie miało odniesienie tylko do cudzoziemców, którzy będą ubiegać się po raz pierwszy o ten rodzaj zezwolenia na pobyt czasowy.

Bazując na art. 114a ust. 1 ustawy, ww. rozporządzenie powinno zostać wydane w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz organ wydający rozporządzenie powinien uwzględnić potrzeby rynku pracy, względy bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego oraz zasadę komplementarności zatrudnienia cudzoziemców w stosunku do obywateli polskich. Dodany przepis przewiduje możliwość, aby rozporządzenie określało więcej niż jeden limit, który może dotyczyć poszczególnych województw, zawodów, rodzajów umów, na podstawie których cudzoziemcowi będzie powierzone wykonywanie pracy, lub rodzajów działalności podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi według klasyfikacji określonej w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej.

Zgodnie z uzasadnieniem do projektu ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw,  „ograniczenie określenia limitów tylko do cudzoziemców ubiegających się o udzielenie tego zezwolenia po raz pierwszy, a zatem tych, którym nie udzielono wcześniej tego zezwolenia, wynika stąd, że środek taki ma generalnie swoje umocowanie w art. 79 ust. 5 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zwanego dalej „TFUE”. Wspólna polityka migracyjna, zgodnie z art. 79 ust. 1 i 2 TFUE, ma być przez Unię Europejską rozwijana, zaś w tym Parlament Europejski i Rada mają przyjmować środki m.in. w dziedzinie warunków wjazdu i pobytu, jak również norm dotyczących procedur wydawania przez państwa członkowskie dokumentów pobytowych. Jednocześnie jednak państwa członkowskie zastrzegły w art. 79 ust. 5 TFUE, że cały ten artykuł nie narusza prawa państw członkowskich do tego, ażeby ustalały one samodzielnie wielkość napływu obywateli państw trzecich przybywających z państw trzecich na ich terytorium w dwóch celach – pracy najemnej oraz na własny rachunek”.

Analogicznie do znowelizowanych przepisów dotyczących zezwoleń na pobyt czasowy i pracę z osiągnięciem limitu w danym roku kalendarzowym będzie się wiązała obligatoryjna podstawa do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Organ rozstrzygający sprawę administracyjną udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji będzie obowiązany uwzględnić osiągnięcie dotyczącego cudzoziemca limitu według stanu na dzień wydania decyzji przez ten organ.

Jak wskazano powyżej, limity udzielanych zezwoleń będą dotyczyć również zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej dla cudzoziemca wykonującego pracę jako członek zarządu w spółce, w której posiada akcje lub udziały albo jako prokurent lub komplementariusz w spółce komandytowej lub komandytowo-akcyjnej oraz zezwoleń na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa.

 

ZEZWOLENIE NA POBYT STAŁY PO 4 LATACH NA PODSTAWIE ZEZWOLENIA NA POBYT CZASOWY I PRACĘ UDZIELONEGO ZE WZGLĘDU NA CEL – WYKONYWANIE PRACY W ZAWODZIE POŻĄDANYM DLA POLSKIEJ GOSPODARKI

Kolejną zmianą, która zacznie obowiązywać od dnia 01.01.2019 r., jest wprowadzenie możliwości uzyskania zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP, przez cudzoziemca który bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż 4 lata na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udzielonego ze względu na cel, o którym mowa w art. 114 ust. 1a, i posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.

Tym samym, cudzoziemcy, którzy wykonuję pracę w zawodach pożądanych dla polskiej gospodarki będą mogli uzyskać zezwolenie na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na korzystniejszych warunkach, niż są przewidziane dla pozostałych cudzoziemców, przez udzielanie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Należy podkreślić, że powyższa zmiana dotyczyć będzie tylko i wyłącznie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udzielonego ze względu na cel, jakim jest praca w zawodach pożądanych dla polskiej gospodarki, które określone zostaną  przez minister właściwego do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki w drodze rozporządzenia.

 

Stan prawny na dzień 21.12.2018 r.

 

Podstawa prawna:

– Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ( Dz.U. 2013 poz. 1650);

– Ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 107);

– Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168);

– strona https://udsc.gov.pl/

 

Autor: Marta Szczepanowska, Aplikant Radcowski

Nadzór Redakcyjny: Paweł Tokarski, Radca Prawny

CZYTAJ DALEJ

Czy można uzyskać odszkodowanie za przewlekłe prowadzenie postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę?

Z roku na rok rośnie liczba rozpatrywanych spraw cudzoziemców o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie ze statystykami Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w pierwszej połowie 2018 r.,  liczba cudzoziemców posiadających ważne zezwolenia na pobyt czasowy zwiększyła się o 25 tysięcy osób, z czego największy wzrost liczby zezwoleń na pobyt odnotowano w przypadku obywateli Ukrainy, Białorusi oraz Indii. Z uwagi na ilość prowadzonych postępowań administracyjnych, w zakresie wydawania zezwoleń na pobyt i pracę, czas oczekiwania na decyzję wydłuża się nawet do 4 – 6 miesięcy. (więcej…)

CZYTAJ DALEJ

CUDZOZIEMCU, STUDIUJ W POLSCE!

Z roku na rok rośnie liczba cudzoziemców podejmujących studia w Polsce. W roku akademickim 2016/2017 uczyło się w Polsce 65 096 studentów z zagranicy. (więcej…)

CZYTAJ DALEJ

CUDZOZIEMCU, URZĄD PRZEWLEKLE ROZPOZNAJE TWOJĄ SPRAWĘ? WNIEŚ PONAGLENIE!

Ponaglenie organu jest środkiem, który przysługuje Cudzoziemcowi,  w razie naruszenia terminu załatwienia sprawy przez organy administracji publicznej. Ponaglenie rozpoznaje organ wyższego stopnia, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające przyczyny zwłoki oraz wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy.

 

 

 

 

KIEDY MOŻNA WNIEŚĆ PONAGLENIE?

Zgodnie z przepisami ustawy kodeks postepowania administracyjnego (dalej: „KPA”),  służy  Ci prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

  • nie załatwiono Twojej sprawy w terminie określonym przepisami prawa (bezczynność);
  • postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

PAMIĘTAJ! Jedynym elementem koniecznym wskazanym przez ustawodawcę, jaki powinno zawierać ponaglenie, jest uzasadnienie.

ILE CZASU MA ORGAN ADMINISTRACJI NA ROZPOZNANIE TWOJE SPRAWY?

Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Ale:

  • niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ,
  • nie później niż w ciągu miesiąca powinny być załatwiane sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego,
  • nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania – sprawy szczególnie skomplikowane,
  • w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania – sprawy w postępowaniu odwoławczym,
  • niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania – sprawy w postępowaniu uproszczonym.

Ustawodawca nie wskazuje przy tym, jakie sprawy należy uznać za szczególnie skomplikowane. Co oznacza, że takie zakwalifikowanie sprawy należy do organu administracji publicznej.

UWAGA! Warto podkreślić, że do terminów określonych powyżej, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.

W przypadku przekroczenia terminu załatwienia sprawy decyzja jest oczywiście ważna i skuteczna. Termin załatwienia sprawy przez organ administracyjny zależy przede wszystkim od tego, czy trzeba w niej przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, a także od stopnia trudności załatwienia sprawy. Nie sposób dostrzec, że większość spraw administracyjnych, rozpoznawanych w sprawach Cudzoziemców, wymaga przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego. Trzeba mieć na uwadze, że organy administracji muszę szczegółowo i dogłębnie przeanalizować zaistniały w sprawie stan faktyczny, jak również wszystkie zgromadzone w sprawie dokumenty.

PRZEKROCZENIE TERMINU

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Organ, który uchybił terminowi, jest zobligowany do wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Ustawodawca niestety nie wskazuje, w jakim okresie sprawę powinno się rozstrzygnąć. W ślad za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w wyr. z 24.11.2010 r. (I SAB/Wa 235/10, Legalis) : “Organ wyznaczający na podstawie art. 36 KPA nowy termin załatwienia sprawy jest związany przepisem art. 12 i 35 KPA, a zatem jest obowiązany do ustalenia możliwie najkrótszego terminu”.

DO KOGO WNIEŚĆ PONAGLENIE?

Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie albo, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia – do organu prowadzącego postępowanie.

W przypadku postępowań w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, organem pierwszego stopnia prowadzącym postępowanie jest właściwy Wojewoda, natomiast organem wyższego stopnia jest Szef Urzędu ds. Cudzoziemców.

Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie,  wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy,  organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. Przekazując ponaglenie, organ jest obowiązany ustosunkować się do niego.

Organ rozpatruje ponaglenie w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania.
WAŻNE! Termin ten nosi charakter terminu zawitego i nie ma możliwości jego przedłużenia!

Organ rozpatrujący ponaglenie, zobowiązany jest wydać postanowienie, w którym wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

 

W przypadku stwierdzenia przez organ bezczynności lub przewlekłości, zobowiąże organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.

Takie postanowienie można z urzędu zmienić, wyznaczając dłuższy termin zakończenia postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, wymagające dłuższego postępowania, które nie były znane w momencie wyznaczania terminu.

Należy podkreślić, że w  przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organ prowadzący postępowanie niezwłocznie załatwia sprawę oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.

Podsumowując powyższe rozważania, należy pamiętać o przysługujących nam środkach prawnych, dających możliwość przyspieszenia rozpoznania sprawy. Niemniej, warto mieć również na uwadze specyfikę i liczbę obecnie prowadzonych spraw administracyjnych Cudzoziemców. Zgodnie z danymi znajdującymi się na stronie Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w I kwartale 2018 r. ponad 50 tys. Cudzoziemców, złożyło wnioski o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy oraz ponad 1 tys. wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z roku na rok rośnie liczba składanych wniosków.

SPRAWDŹ SKŁADANE DOKUMENTY

Przed wniesieniem ponaglenia, warto również sprawdzić, czy złożyliśmy wszystkie aktualne i wymagane prawem dokumenty, co jest podstawą szybszego rozpoznania sprawy przez organ administracyjny. To właśnie braki w dokumentach, są główną podstawą dłuższego rozpatrywania spraw Cudzoziemców, które to braki, mogą pojawić się na różnych etapach postępowania. Mając na uwadze wydłużone terminy rozpatrywania spraw o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, pamiętaj również, aby nie zostawić złożenia wniosku na ostatnią chwilę.

Źródło:
1. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168);
2. Strona internetowa Urzędu do Spraw Cudzoziemców 

CZYTAJ DALEJ

O CO CHODZI Z TYM RODO?

W ostatnich miesiącach gorącym tematem jest tzw. RODO. Wciąż wywołuje dużo pytań oraz obaw przed grożącymi karami finansowymi. W niniejszym artykule wyjaśnimy czym jest RODO, jaki jest jego cel oraz jakie nakłada obowiązki.

(więcej…)

CZYTAJ DALEJ

Co możesz przywieźć do Polski z krajów spoza UE?

compositing piramid in the egypt desert

W trakcie zagranicznego wyjazdu, często zastanawiamy się, czy zakupione przez nas pamiątki lub prezenty dla przyjaciół i rodziny, będziemy mogli bez przeszkód i dodatkowych opłat celnych przywieźć na terytorium UE. W dzisiejszym wpisie, postaramy się przybliżyć przepisy regulujące przewóz najbardziej popularnych towarów z krajów trzecich na terytorium UE.

(więcej…)

CZYTAJ DALEJ

JAK DELEGOWAĆ PRACOWNIKÓW DO PRACY NA TERYTORIUM POLSKI?

Delegując pracownika do pracy w Polsce, pracodawca jest zobowiązany dopełnić szeregu obowiązków. Dotyczą one m.in. warunków zatrudnienia delegowanych pracowników, regulują także prawa pracowników w przypadku sporów związanych z wykonywaniem pracy na terenie Polski. Szczegółowy zakres regulacji, jakie musi przestrzegać pracodawca delegujący pracowników na terytorium Polski określa Ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług ( Dalej: „Ustawa”)

(więcej…)

CZYTAJ DALEJ

Jakie są sankcje za nielegalne zatrudnianie cudzoziemców?

Z roku na rok rośnie liczba pracodawców kontrolowanych przez Państwową Inspekcję Pracy oraz SG pod kątem legalności zatrudnienia, a  sankcje grożące za naruszenie postanowień ustaw są dość dotkliwe oraz rodzą daleko idące konsekwencje zarówno dla pracodawcy, jak i dla cudzoziemca.

(więcej…)

CZYTAJ DALEJ

ul. Kalwaryjska 69/34
30-504 Kraków

tel. 669 474 188

kancelaria@employerpoland.pl

Copyright 2019 Ⓒ Employer Poland